Henüz tanışmamıştım gözyaşlarımla...küçük bir kızdım büyümemiştim daha... adına hayat dedikLeri acı oyun ” merhaba ”dedi bana tanıştım gözyaşlarımla ! başıma yastık basıp ağlamayı öğrendim tek başıma...
Yüreğimin kırıkları batar oldu ellerime çok sonra...avuçlarımda biriktiremeyeceğim kadar çoğaldı acılarım...
Farkında olmadan ne kadar gereksiz insan varsa hepsini sokmuşum hayatıma...döndüm baktım arkama... var mıydı benden başka üzülen,incinen ? yanımda kimse olmadığından değildi yalnızlığım ; yalnız olduğumu söyleyecek kimsem olmadığından yalnızdım ben...
Etrafımda elindeki şekeri hesapsızca,çıkarsızca,beklentisiz paylaşmayı teklif eden oyun arkadaşlarım yerine ; ağzı yalana bulaşmış yürekleri BOK KOKAN,suratları iğrenç yaratıkar var...
Masallarımdaki prenslerin atları boka batmış , kendileri acınacak haldeler ki benim düşlerimi kirletemezler hayallerimin üstüne basıp geçemezler
mutlu sonla bitermiş ya her masal ; o qökten düşen 3 elmada benden size hediye... sokun biryerlerinize...
Benim bile bu denli midem bulanırken aynaya baktığınızda gördüğünüz o şeyden hiç mi tiksinmezsiniz siz ?
Doğuştan tedavisi bulunmayan bir hastalığım var yazık ; her gördüğümü insan zannediyorum..
